De 9 fanatieke dames van de B1 gingen vol goede moed richting Beilen met de zekerheid om de punten mee te nemen naar Hollandscheveld. Eenmaal aangekomen gingen de meiden gelijk de kleedkamer in. 

Na een kopje thee vond ik het tijd om de bespreking te houden. Met volle concentratie liep ik richting de kleedkamer. Voordat ik de kleedkamerdeur open deed wist ik al dat de meiden net zo gefocust waren als ik: Lil Kleine en Ronnie Flex waren meegekomen en knalde door de speakers. Het moment dat ik binnen stapte, waren de dames net klaar met de rituelen die trouw voor elke wedstrijd plaatsvinden: haren vlechten en selfies maken. Gelukkig was ik nog net op tijd om dit laatste vast te kunnen leggen (zie foto hieronder).

Aanval: Anouk Koopman, Danique Poel, Janine Koster en Danielle Bennink
Verdediging: Laura Doldersum, Laura Bennink, Noah de Jonge en Estelle Boes
Wissel: Renate Bennink

Ik benadrukte dat wij tot heden alle wedstrijden nipt hebben verloren van het team dat bestaat uit 5 heren en 3 dames. Na een diepe gaap van Estelle Boes (iedereen weet dat dit een trekje is dat alleen topsporters voor de wedstrijd doen) wist ik dat ze er klaar voor waren. Onze dames moesten volle bak geven en laten zien dat wij hier kwamen voor de punten. 

Zo gezegd, zo gedaan zul je denken. Niets was minder waar. We kwamen op 2-0 achterstand. Gelukkig herpakten de meiden zich en door 2 strafworpen, die Danielle Bennink er keurig wist in te leggen, kwam de stand op 3-3. Na een tegen doelpunt wist Noah de Jonge een vrije bal er feilloos in te prikken en de ruststand te brengen op 4-4.

Vol adrenaline kwamen we dezelfde kleedkamer binnen waar de dames zich zo goed hadden voorbereid. Ik vertelde de dames dat ze verdedigend voor moesten blijven en aanvallend de goede kansen moesten zoeken. Daarnaast kregen een aantal dames nog wat individuele tips. De 8 waren verdacht stil. Vermoeid? Misten ze Ronnie Flex in de rust? Lil Kleine misschien? Ik durf het niet te zeggen... Eenmaal terug op het veld viel mijn oog op Renate Bennink die met de senioren aan het mee schieten was. Keurig. Verschil was niet te zien.

De tweede helft brak aan. Het ging gelijk op. Na een prachtige doorloopbal van Estelle Boes moest Anouk Koopman gedacht hebben: dat kan ik ook. Door deze acties kwamen we voor het eerst in de wedstrijd op voorsprong, 6-7. Vitesse (Be) B1 liet zich echter niet kennen en kwamen terug tot 9-7. Na de 10-10 kwam er een dramatische val van Danique Poel. Toen ik het veld in liep was ze al omringd door haar lieftallige vakgenoten. Het zag er niet goed uit. Eenmaal weer in de benen kwamen de krachtige woorden "ik ga door!" uit haar mond. Met een kleine glimlach en een schouderklop liep ik trots terug naar de kant. Wat een doorzetter. De scheidsrechter floot de wedstrijd af met 10-10 als eindstand.

Met 1 zeer verdiend punt en een voldaan gevoel stapten we in de auto terug naar het mooie Hollandscheveld. Volgende week spelen we thuis om 16.00 uur tegen Elko B1. Komt u dan ook kijken?